अध्याय ७

जय जयाजी राघवा रामा । जय जयाजी मेघःश्यामा । संतजनांच्या विश्रामा । सीतापते दाशरथे ॥ १ ॥✦

तुझ्या कृपेने वानर । बलिष्ठ झाले भूमीवर । ज्यांनी रावणाचा चक्काचूर । केला देवा लंकेवरी ॥ २ ॥✦

तुझी कृपा झाल्या पाही । तो सर्वदा होतो विजयी । जे जें इच्छील ते तें नेई । काम आपले तडीला ॥ ३ ॥✦

भूपतीचा वशीला । ज्यातें देवा लाधला । तो वंद्य होतो दिवाणाला । नीच कितीही असला जरी ॥ ४ ॥✦

ऐशा अमोघ कृपेला । होईन कां मी योग्य भला । याचा जों मी विचार केला । तो ऐसे आले कळून ॥ ५ ॥✦

नाही ज्ञान, नाही भक्ती । खरीखुरी हे श्रीपती । ऐसी आहे माझी स्थिती । शोचनीय पांडुरंगा ॥ ६ ॥✦

मन सदा आशाळभूत । ते ना कदा स्थिर होत । नाना विकल्प मनांत । येऊ लागती वरच्यावरी ॥ ७ ॥✦

मग, ऐशा पातक्याला । केवि लाधावा वशिला । तुझा, सांग जगत्पाला । हें व्यावहारिक म्हणणे असे ॥ ८ ॥✦

तुला आवडी पातक्याची । मनापासून आहे साची । ऐसी साक्ष पुराणाची । आहे की दीनबंधो ॥ ९ ॥✦

पुण्यवानाचे तारण । केल्या न कांही नवल जाण । जो पातक्या लागून । उद्धरीतसे तोच मोठा ॥ १० ॥✦

या जगती तुझ्याहून । मोठा नाही कोणी आन । देवा मम पातकालागून । किमपी आता पाहूं नको ॥ ११ ॥✦

रक्षी आपला मोठेपणा । मज सांभाळी नारायणा । दासगणू शरण चरणां । आतां उपेक्षा करू नका ॥ १२ ॥✦

हा मारुतीचा उत्सव । करीत होता अवघा गांव । याचा पुढारी खंडेराव । पाटील गणेश कुळीचा ॥ १३ ॥✦

हे पाटील घराणे जाण । आहे अती पुरातन । घरचे धन-कनक संपन्न । पसारा थोर शेतीचा ॥ १४ ॥✦

पूर्वीपासून यांच्या घरीं । संतसेवा होती खरी । आली भाग्ये जमेदारी । मग काय विचारितां ? ॥ १५ ॥✦