अध्याय १९

जयजयाजी आनंदकंदा । जयजयाजी अभेदा । माझे नमन तुझ्या पदा । असो सर्वदा अनन्यभावें ॥ १ ॥✦

हे राघवा रघुपती । पाव आतां शीघ्र गती । माझा अंत पाहशी किती ? । हे काही कळेना ॥ २ ॥✦

खऱ्या थोराशी कठोरता । नाही शोभत अनंता । याचा विचार काही चित्ता । करा आपुल्या ये काळीं ॥ ३ ॥✦

मी दीनवाणें मारितो हांका । मला दगा देऊं नका । हे जगदीशा जगन्नायका । पावा दासगणूस ॥ ४ ॥✦

महाराज असतां शेगांवात । विप्र एक काशिनाथ । जो खंडेरावाचा होय सुत । गर्दे उपनांव जयाचें ॥ ५ ॥✦

तो आला दर्शना । समर्थांच्या वंदिले चरणां । मूर्ती पाहून त्याच्या मना । आनंद झाला अतिशय ॥ ६ ॥✦

माझ्या सन्माननीय वडिलानें । जी जीवन्मुक्ताचीं लक्षणें । लिहिली अनुभवानें । त्याची प्रत्यक्ष मूर्ती ही ॥ ७ ॥✦

माझे भाग्य धन्य धन्य । म्हणून हें पाहण्या चरण । आलों खामगांवाहून । त्याचें सार्थक झालें की ॥ ८ ॥✦

तो समर्थांनीं लीला केली । कोपरखिळी मारली । काशिनाथाच्या पाठीस भली । आपुल्या परमकृपेनें ॥ ९ ॥✦

जा तुझा हेतू पुरला । वाट पाहे तारवाला । या भाषणें घोटाळला । काशिनाथ मानसी ॥ १० ॥✦

म्हणे काम ना माझे ये ठाईं । मी न आलों मागण्या कांहीं । तारवाला शिपाई । वाट पहातो काय हें ? ॥ ११ ॥✦

त्याचें गूढ कळेना । पुसण्या छाती होईना । निमुटपणें वंदून चरणा । गेला निघून खामगांवीं ॥ १२ ॥✦

तों तारवाला शिपाई । उभा दारांत होता पाही । तार घेतली घाई-घाई । कशाची ती बघण्यास ॥ १३ ॥✦

तारेंत हा मजकूर । तुमचा केला तक्रूर । मुनसफीच्या हुद्द्यावर । मोर्शी तालुक्याकारणें ॥ १४ ॥✦

ते पाहतां आनंदला । कोपरखिळीचा अर्थ कळला । त्या काशिनाथपंताला । पहा संतांचें ज्ञान कैसें ? ॥ १५ ॥✦