अध्याय ११

हे ओंकाररूपा पशुपती । हे भवानीवरा दक्षिणामूर्ती । ब्रह्मांडात जितुक्या विभूती । तितुकी रूपें तुझीं देवा ॥ १ ॥✦

तुझें रुप जें निराकार । जेणें हे व्यापक चराचर । जें सर्वस्वी आधार । अविद्या-माया-प्रकृतीला ॥ २ ॥✦

तें स्वरुप जाणावया । अशक्य आहे देवराया । म्हणून तूं करण्या दया । सगुण रूपें धरलीस ॥ ३ ॥✦

जैसें ज्याला वाटत । तैसे तो तुला भाग देत । नामामुळें तुजप्रत । भिन्नत्व ये ना कधींही ॥ ४ ॥✦

शैव तुला शिव म्हणती । ब्रह्म बोलती वेदान्ती । रामानुजांचा सीतापती । वैष्णवांचा विष्णू तूं ॥ ५ ॥✦

उपासने-प्रमाणे । नांवे मिळाली तुजकारणें । परी तूं अभिन्नपणें । सर्वांठायींच गवससी ॥ ६ ॥✦

तूं सोमनाथ, विश्वेश्वर । हीम केदार, ओंकार । क्षिप्रातटाकी साचार । महांकाल तूच की ॥ ७ ॥✦

नागनाथ, वैजनाथ । घृष्णेश्वर वेरुळांत । त्र्यंबक तुला म्हणतात । गोदावरीच्या तटाकी ॥ ८ ॥✦

तूं भीमाशंकर । मल्लिकार्जुन, रामेश्वर । तूं गोकर्णरुपी शंकर । तूं महादेव शिंगणापुरी ॥ ९ ॥✦

त्या अवघ्यांकारण । असो, माझें साष्टांग नमन । माझ्या त्रितापांचें हरण । शीघ्र करी दीनबंधो ॥ १० ॥✦

देवा तुम्ही कुबेराला । क्षणांत धनपती केला । मग माझ्याविषयी कां हो पडला । प्रश्न तुम्हांसी गिरिजापते ? ॥ ११ ॥✦

बाळकृष्णाच्या सदनासी । समर्थ आले दुसरें वर्षी । त्या बाळापुरासी । दासनवमी कारणें ॥ १२ ॥✦

सुकलाल बाळकृष्ण । या बाळापुरालागून । निस्सीम भक्त होते दोन । त्यांची सरी न ये कोणा ॥ १३ ॥✦

या वेळी बरोबर । होते पाटील भास्कर । बाळाभाऊ-पितांबर । गणू-जगदेव-दिंडोकार ॥ १४ ॥✦

उत्सव दासनवमीचा । सांग झाला तेथ साचा । दैवयोग भास्कराचा । तेथेच आला ओढवून ॥ १५ ॥✦